Streetlife

Streetlife: week 7 – Live simply

11 september

Live simply!

Een tekst die op het t shirt van mijn collega staat. Kernachtig waar! ik heb een week van uitersten gehad,van somberte tot vrolijk genieten. Ik realiseer me dat ik in deze buien kan blijven hangen of er iets aan kan doen.
Een leraar zei ooit eens tegen mij ‘Marijke, wees als een vuurtoren. Straal je licht, sta in je kracht en de mensen die het nodig hebben komen naar je toe’.
Op het moment dat ik extra mijn best ga doen om situaties te veranderen kost mij dat alleen maar energie. Zoals Steven Covey in zijn boek “De zeven eigenschappen van effectief leiderschap” kan zeggen, richt je energie naar je cirkel van invloed. Ik kan namelijk alleen mijzelf veranderen en door bewust te worden hoe ik met de dingen omga en hier dan mee spelen.

StreetlifeDe maandagen gaan bijna leuk worden, ik zie mijn collega’s waar ik leuke, verdiepende, interessante, motiverende gesprekken mee heb tijdens het prikken. Ik zoek gelijkgestemden op en daar loop ik als het ware mee. In de ochtend ontstaan de groepen van de dag, ga ik met de bus mee, ga ik de wijk in, je hebt hier wel zeggenschap over. Ik kijk meestal welk groepje mij het meeste aanspreekt.

Met de bus naar een woonwijk waar vroeger de oude veemarkt was. Zo kom ik nog eens op plekken 🙂 Een zeer gevarieerde wijk met ook weer opgeruimde en sterk vervuilde plekken. De hoeveelheid vuil was op sommige stukken echt bizar te noemen. Ik had samen met mijn collega de discussie dat we een zeer sterk vervuilde plek niet gingen doen, om vervolgens het besluit te nemen het wel te doen. Vuil trekt immers vuil aan en zo kunnen we misschien een aantal bewoners een handje helpen.

Tijdens het opruimen kwam er een vrij nieuwe auto aanrijden en parkeerde over het vuil in, een meneer stapt uit en loopt zonder blikken of blozen naar een voordeur. Achteraf gezien had ik aan deze meneer willen vragen zijn auto op een andere plek te parkeren in verband met het opruimen. Kijken hoe hij dan gereageerd zou hebben :-).

Wat opvalt in deze wijk is dat er geen bankjes zijn om even uit te rusten, maar ook ouders kunnen niet bij hun spelende kinderen zitten en buurtbewoners kunnen niet gezellig een praatje met elkaar maken. Zal wel zijn om hangjongeren geen plek te geven, maar dan ga ik het invullen. Het zal wel een reden hebben. Behoefte aan een praatje is er wel in deze wijk, een oude man van ver in de 80 op zijn scootmobiel zit erg verlegen om een praatje. Nadat wij hem verteld hebben dat wij dit doen omdat we een uitkering krijgen komt hij los. Hij vertelt over zijn jongere jaren en hoe hij aan zijn geld kwam, dat ze hele gebouwen stripten om het materiaal aan opkopers door te verkopen, hoe spannend dat was omdat het natuurlijk allemaal niet mocht. Hoe hij zijn geld bij elkaar moest sprokkelen door creatief te denken en handelen. Het lijkt wel alsof we weer terug in de tijd zijn, het is nu niet veel anders.

De ‘sollicitatietraining’ vind ik pittig in de zin dat ik er qua energie op leegloop. Helemaal als de druk van het vinden van een baan er flink opgelegd wordt en er een schrikbeeld opgeworpen wordt dat als dit traject is afgelopen het nog moeilijker wordt. Als ik aan mijn collega’s vraag wat het traject met ze doet, krijg ik te horen ‘het is alsof ik er niet meer toe doe’, ‘ik word er depressief van’, ‘ik voel me nutteloos’. Hoe schrijnend is dit!

Het is mij duidelijk dat je het enthousiasme, de motivatie, het plezier uit alle uitersten van je lijf moet halen. Immers een sollicitatiebrief geschreven vanuit een sombere bui of eentje vanuit een vrolijke bui is toch echt verschillend. De lezer leest de emotie die erin zit, zoals er verschil zit tussen de telefoniste die met een lach de telefoon opneemt en degene die dat niet doet. Het laat zien hoe belangrijk het is om voor mezelf te zorgen, hoe moeilijk ook. Leuke dingen doen en ondernemen bijna als tegenhanger voor de dingen die ‘moeten’ zijn goed voor het evenwicht.

Ik heb gemerkt dat het zo belangrijk is om mensen om mij heen te hebben die mij zien en horen, die mij complimenten geven, die mij positieve feedback geven. Deze mensen kunnen vrienden en kennissen zijn maar grappig genoeg komen ze ook uit onverwachte hoeken. Ik ervaar ze als cadeautjes.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Wil je response geven?
Graag zelfs!
Voel je vrij om een reactie te plaatsen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *