Streetlife week 10: Street Art

2 oktober

Kunst ligt op straat! Als ik me ga focussen op leuke dingen dan vind ik ze meestal wel. Het mooie is dat collega’s mee gaan doen en mee gaan helpen om composities te maken. Eén collega was wel erg blij met zijn schilderij vondst. Deze gaat een plaats krijgen in zijn woonkamer. Ik vind het een mooie gedachte dat een schilderij waar zo te zien veel tijd en aandacht aan besteed is, een mooie plek in een woonkamer krijgt in plaats van de verbrandingsoven.

 

Ik blijf me verbazen over de hoeveelheid vuil die naar mijn idee gewoon in de vuilnisbak gegooid kan worden in plaats van op straat. Met het opruimen bereik je volgens mij niet degenen die dit doen, met het laten liggen bereik je ze ook niet. Daarnaast weet ik dat vuil vuil aantrekt, dus ook niet handig.
Ik denk dat het allemaal gaat over bewust worden van je eigen vuil en daar verantwoordelijkheid over nemen. Jong geleerd is oud gedaan dus mijn advies zou zijn om kinderen vanaf groep 3 tot en met de eindexamengroepen van de beroepsscholen standaard iedere week een half uur papier te laten prikken/opruimen. Hierdoor voelen ze zich met elkaar verantwoordelijk voor een schone straat en zullen ze elkaar hierop aanspreken.

Een zeer bizarre situatie meegemaakt waarbij ik plaatsvervangende schaamte kreeg. Een collega is bezig met zijn werk en een bouwvakker drinkt snel zijn blikje op om deze vervolgens voor de voeten van mijn collega te gooien. Mijn collega regeert met “doe je dat thuis ook?” waarop de man in kwestie reageert met “daar zijn jullie toch voor!”. Grr…kromme tenen krijg ik hiervan. Ik was er helaas niet bij anders had ik met de desbetreffende meneer een praatje gemaakt.

Weer terug van de laatste ronde staat de groep collega’s van de washandjes al ruim een uur te wachten om naar huis te gaan. Ze waren om 15 uur al klaar met de karren gestapelde en gesorteerde washandjes. Ze mochten echter nog niet weg omdat het nog geen tijd was?! Dus.. het gaat niet om het gedane werk maar om de hoeveelheid tijd dat je aanwezig bent.

Ik blijf me steeds verbazen over dit traject. Een logica kan ik er niet in ontdekken. Een stimulans om nu sneller een baan te vinden ook niet. Matheid, depressiviteit, gelatenheid, energieloos zijn de gemoedstoestanden waar aantallen collega’s in zitten. Daar zou op ingezet moeten worden.
Een meerwaarde voor mij is dat ik leuke gesprekken met collega’s heb. Ik heel erg uitgedaagd word om bij mezelf te blijven. Ik heel erg mijn best moet doen en al doende leer om in een positieve mood te blijven.

 

 

Tekst en foto: Marijke Lammers

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Wil je response geven?
Graag zelfs!
Voel je vrij om een reactie te plaatsen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *