papier prikken

Streetlife: papier prikken, week 6

2 september

Zoals je aan de foto’s ziet zijn er heel wat vondsten op straat te vinden. Van street art tot bijzondere dranken.
Ik ontwikkel een oog voor mijn ‘vieze’ omgeving, grappig dat ik mijn collega’s hiermee aansteek 🙂 “Kijk Marijke, wil je hier geen foto van maken?” of “heb je dat gezien?”.
Ik verbaas me erover dat we iedere week op plekken komen die zijn schoongemaakt en een week later weer zo smerig zijn. Er zijn gelukkig bewoners die er op hun manier aandacht voor vragen, zie de tekst op de muur.

Papier prikken veroorzaakt ook spierpijn, bij mij dan. Ik ben niet zo lang en die prikkers hebben een standaard lengte. In de ene hand heb je een prikker ( er is keuze uit een langwerpige of een schuine handgreep) in de andere hand een vuilniszak. Je moet dan met je prikker de inhoud daarvan in de zak doen. Vanwege mijn lengte maak ik dus een onnatuurlijke beweging met mijn schouder. Je zou het moeten zien, dat gehannes. Ergonomisch is het in ieder geval niet :-).

Het sollicitatietraject van Werk Loont is nu alweer aantal weken bezig. Ik merk dat er bij collega’s en bij mij een bepaalde vervlakking komt. Eén collega geeft aan zó moe te zijn, hij is nl. nog steeds erg actief in zijn vrijwilligerswerk en werkt dus tot laat door. Tsja, volgens het traject kan dat dus niet, hij moet bepaalde werkzaamheden opzeggen om op de training aanwezig te zijn. Hij suggereerde nog een andere inhaaldag maar dat kan niet. Ik snap de logica hier echt niet van.
Gevolg dat zijn motivatie voor het traject nog verder zakt. Een andere collega geeft ook aan zo moe te zijn. Het washandjes vouwen blokt hij in zijn systeem, hij doet wat er gevraagd wordt. Volgens mij kost dat alleen maar energie. Ik probeer van de dagen papier prikken, wat van mijn dag te maken. Geef mezelf opdrachten om leuke vondsten te zoeken, ga in gesprek met weer nieuwe collega’s, weet inmiddels de bankjes in het gebied te vinden en maak daar gebruik van, weet inmiddels van een aantal collega’s hun verhaal en kan daarop inspelen. De ene dag verloopt supersnel en andere dagen verlopen zo langzaam.

De training vind ik tot nu toe zonde van mijn tijd. We zitten met onze ruggen naar elkaar op de computers vacatures te zoeken. Gesprekken zijn er in de pauze of met de naaste buren. We hebben zelf wel enige inbreng in de bijeenkomsten. Deze week heb ik met een aantal mensen het inspiratiespel van Peter Gerritsen gespeeld. Er ontstaan zo andere gesprekken, er is belangstelling voor elkaar, er wordt doorgevraagd bij moeilijke issues. Ik vind het dan leuker en zinvoller worden. De target van 5 sollicitatiebrieven blijft echter bestaan, dat betekent dus thuis verder zoeken en reageren op vacatures.

Hoe anders zijn de initiatieven van DeBroekriem.nl, een community voor en door hoger opgeleiden die events en meet ups organiseren. Je kunt als werkzoekende precies de events uitkiezen die voor jou geschikt zijn, ze zijn gratis en op het moment dat je je salaris ontvangt, wordt er een donatie gevraagd. De kwaliteit van sprekers en trainers is geweldig! Zij doen dit op vrijwillige basis om bijv. een training uit te proberen, werkzoekenden een hart onder de riem te steken, hun maatschappelijke betrokkenheid. Ik heb er al een aantal gevolgd, super ervaring! Dan heb ik het nog niet eens over de prachtige locaties, de een nog mooier dan de ander. Het is voor mij bijna onmogelijk geworden om hier naar toe te gaan omdat de events net buiten mijn trajectdagen vallen.

Een ander initiatief waar ik ook zoveel van heb geleerd is dat van Stichting Kijk Haar. Een empowerment programma van 6 weken voor vrouwen rond de 50 jaar. Zij inspireren je, helpen je weer op weg en zetten je door het diverse aanbod van trainingen weer in je kracht. Ook hier is het nivo van trainingen kwalitatief hoog. Bijzonder om te merken dat je met een groep vrouwen begint en eindigt met een groep vriendinnen. Netwerken gaat hier zo vanzelfsprekend, je leert elkaar kennen, houdt elkaar op de hoogte en speelt mogelijke vacatures aan elkaar door. Ik ben echt blij dat ik aan dit programma mocht meedoen en kan daar even op teren.

Deze initiatieven zijn naar mijn idee nodig in het zoeken naar en baan.

 

Tekst en foto’s: Marijke Lammers

1 antwoord
  1. Ellen
    Ellen zegt:

    Helaas zo herkenbaar. Helaas zijn de mensen bij WerkLoont ook niet altijd even gemotiveerd. Dat je wat terug moet doen is prima, maar laat ze ook rekening houden met je lange werkervaring, laat ze eens kijken naar de langdurige baanlozen, help hen te motiveren.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Wil je response geven?
Graag zelfs!
Voel je vrij om een reactie te plaatsen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *