zelfhulpboeken

Schuldgevoel en de kunst van het loslaten

Afgelopen week viel me opeens iets op. Bij mezelf, wel te verstaan.

 

Hoewel onbetaald, vul ik het grootste gedeelte van mijn dagen zinvol (vind ik zelf) in met werkzaamheden voor Kijk Haar!. Daarnaast zijn er natuurlijk nog wat andere projecten waar ik, overigens met plezier, mijn tijd in steek. Het schuldgevoel waar ik voorheen nog wel eens last van kon hebben omdat mijn echtgenoot sinds ruim een jaar degene is die de welbekende schoorsteen laat roken, lijkt grotendeels van het toneel verdwenen. Ik mag dan ook graag luidkeels verkondigen dat je hoe dan ook trots mag zijn op wat je doet, of dat nu vrijwilligerswerk, betaald werk of wat het ook is waar jij energie en aandacht in steekt. You practice what you preach, nietwaar?

Geen vuiltje aan de lucht, zou je zeggen….ware het niet, dat ik al maanden extra tijd en aandacht aan het eten besteed, een onbedwingbare neiging heb de boel spic & span te houden en een extra rondje met de hond maak (dan hoeft hij het niet te doen na een dag hard werken). Bij het parkeren probeer ik de goedkoopste plekjes te bemachtigen, zelfs als ik er een kwartier voor moet omlopen. En dan de dagelijkse boodschappen: bij de AH kom ik nu alleen voor de bonusaanbiedingen (bij de kassa check ik nauwkeurig de bon, het gaat geregeld fout kan ik je zeggen), ik ben fan van de Action en heb inmiddels de charmes ontdekt van Aldi en de Lidl. Prima wijnen trouwens! De sportschool en schoonheidsspecialiste moeten het voorlopig maar even zonder mijn klandizie doen en de make-up van Catrice doet het net zo goed als die van, noem eens wat, Dior.

Wacht even. Nu ik er bij stilsta, lijkt het erop dat ik (normaliter toch een behoorlijk zelfstandig en structuurloos meisje) vooral bezig ben mijn gebrek aan inkomsten te compenseren. Want hoewel ik echt geen hekel heb aan koken en het huis nu eenmaal regelmatig een schoonmaakbeurt nodig heeft, kan ik zo 10 dingen opnoemen die ik liever zou doen, dingen die ik pakweg een jaar geleden dan ook gewoon deed. De boel de boel laten, zogezegd. Lekker uren lezen in een goed boek. Want daar had ik natuurlijk gewoon recht op, als hardwerkende vrouw met een eigen inkomen.

Kortom, wat klopt er hier niet? Naast het feit dat ik momenteel meer uren draai als vrijwilliger voor mijn eigen stichting dan in mijn laatst betaalde job, draag ik mijns inziens veel meer bij aan een betere wereld dan voorheen. Wat maakt dan dat er zo’n belerend innerlijk stemmetje in mijn oren loopt te toeteren dat ik best een stapje harder mag lopen? Blijkbaar hebben we hier te maken met een hardnekkig fenomeen. Een ‘vrouwending’ misschien?
Tijd voor een goed zelfhulpboek denk ik zo. Keuze genoeg. Kom ik eindelijk weer eens aan lezen toe ook. Jammer trouwens dat ze nog niet in de aanbieding zijn….. 

8 antwoorden
  1. Vera
    Vera zegt:

    Lieve Patty, wat een wereld van herkenning. Ik herken mij zo in jouw manier van doen en denken. Ik ben nu officieel nugger en dat knaagt enorm waardoor ontspannen ook moeilijk wordt. Nog nooit ben ik afhankelijk van een ander zijn inkomen geweest, nu wel. Inmiddels ben ik wel een goede koopjesjager geworden en weet te gekke tweedehands kleding te scoren.
    Na veel afwijzingen probeer ik een wending aan te brengen en ga kijken waar ik mijn steentje als vrijwilliger kan bijdragen. Ik moet die neerwaartse spiraal omhoog zien te krijgen.
    Jouw stichting doet zulk goed werk, het moet toch mogelijk zijn om hier op de een of andere manier inkomsten uit te halen. Ik ben blij dat je het met zoveel liefde doet, anders kun je hier niet zo intens mee bezig zijn.
    Nu maar weer de was ophangen….., oh nee, ik ga vrijwilligerswerk zoeken….
    Liefs,
    Vera

    Beantwoorden
    • Patty
      Patty zegt:

      Ha Vera, dank je voor je bericht! Gek hè, dat we daar dan toch zo mee bezig zijn….aan de andere kant, we worden er dus wel inventief en creatief van 🙂
      Enne….je weet het hè, altijd welkom bij Kijk Haar!

      lieve groet,
      Patty

      Beantwoorden
  2. Monique
    Monique zegt:

    Loslaten! Het toverwoord. Bij alles in je leven. Je liefde die het benauwd krijgt als je te “krap” doet, je kinderen die volwassen worden, je familie die ook een eigen leven heeft, die ene zus waar je altijd voor moest zorgen maar nu afhankelijk wil zijn, je hond die soms zijn eigen weg wilt gaan, je carrière die af en toe aan verfrissing toe is… Tijdens mijn revalidatie heb ik geleerd dat als je mentaal, fysiek en wat levensdoel betreft in balans bent, het ok is, onafhankelijk van wat je doet. Een supercarrière, een ‘gewone’ betaalde baan, je eigen bedrijf, vrijwilligerswerk, thuis blijven voor de kids… Als jij er voldoening uit haalt, is het ok.
    Gelukkig ben je in de omstandigheid dat je het je kunt permiteren om te doen wat je met zoveel passie doet. Zie het ook maar een beetje als ‘zijn’ bijdrage aan het algemeen belang 😉😊 .
    Veel plezier met je boek! 😘

    Beantwoorden
  3. Patty Remy
    Patty Remy zegt:

    Weer mooi gezegd en geschreven Patty, ik sluit me daar graag bij aan👌🏼 Hoe moeilijk het soms ook is, uítzetten die stemmetjes en dat schuldgevoel! Je positief blijven richten op alles wat er nu wél is en wél kan, daar word je in ieder geval steeds weer wat geduldiger, inventiever en sterker van 💪🏼😍😊
    #loslaten #hanginthere
    #blijfpositief
    #komtgoed
    #sterkevrouw

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Wil je response geven?
Graag zelfs!
Voel je vrij om een reactie te plaatsen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *