Reünie

Zeer recent heb ik een reünie van de middelbare school gehad. Ikzelf zat samen met mijn BFF en 3 anderen in de organisatie. Maandenlange voorbereiding, gespit in ons geheugen, googlen op namen en daarna urenlang surfen op het internet, telefoongesprekken voeren die zó lang duurden dat je er bijna een bloemkooloor van kreeg.

 

Wat hebben we een voorpret gehad, vooral de avonden dat we vergaderd hebben. Soms met zweet in de bilnaad omdat er op dat moment naar onze mening te weinig aanmeldingen waren. Op de dag dat de inschrijving sloot, dan toch een aantal dat onze verwachting te boven ging. En dan is het zover, de avond waar we maandenlang naar uitgekeken hadden. Samen met BFF, net als vroeger bij een schoolfuif, optutten en opgewonden fantaseren over hoe iedereen eruit zou zien en hoe de avond zou gaan verlopen.

Wanneer je elkaar meer dan 40 jaar niet meer gezien hebt, zou het zomaar zo kunnen zijn dat je mensen niet meer herkent. Gelukkig viel het mee en herkende ik iedereen op één na. Wat wél opviel, was dat de tand des tijds er bij de mannen meer had ingehakt dan bij de vrouwen. De meeste vrouwen waren vlot gekleed en op een enkeling na, geen enkele grijze haar. En natuurlijk weet ik dat de haarkleur uit een pakje komt. Maar toch… Gelukkig had niemand zich laten ‘verbouwen’ door de handen van een plastisch chirurg of de gezichtsspieren tijdelijk laten verlammen met botox.

En dan zit je opeens met je hoofd weer in de jaren zeventig. We droegen toen spijkerbroeken met legerjasjes, of broeken met olifantspijpen, schoenen met bolle neuzen, de zgn soulstappers en met als kers op de taart van die metalen klikkers onder de hakken. Als parfum gebruikten we Patchouli en als schooltas een pukkel. We dansten op fuifjes op de muziek van The Osmonds, Tavares, Chi Coltrane en schuifelden op Je t’aime van Jane Birkin en Serge Gainsbourg.

Het werd ook een avond van bekentenissen. Bekennen dat je vroeger heimelijk smoorverliefd was op een van de hunks van school (toen heette dat nog spetter), en dan verbaasd zijn dat die verliefdheid wederzijds bleek te zijn. Ik herinner me dat nog heel goed, de hormonen maakten overuren en gierden door de aderen. Maar verder dan een kusje of elkaars hand vasthouden ging het toen niet. Ja en zoenen…er waren er niet veel die het konden. De een probeerde de vullingen uit je kiezen te krijgen, een ander was bezig je tanden te poetsen en nog een ander deed zijn best om met zijn tong je huig te bereiken. Waarschijnlijk is het met ieder van hen toch nog goed gekomen.

Jammer genoeg eindigde ook deze trip down Memory Lane en moest er afscheid genomen worden. Natuurlijk niet zonder de belofte om de volgende reünie niet zo lang op zich te laten wachten. BFF en ik zijn het er over eens, het was waanzinnig leuk om iedereen na al die jaren weer te zien en te spreken. Wel zijn we benieuwd of we dan nog zo soepeltjes in de heupen zijn en of we dan grover geschut nodig hebben om er een beetje leuk uit te zien. Waarschijnlijk kunnen we niets doen aan onze krimpende schedel (hoorde ik pas op de tv) en aan onze almaar doorgroeiende oren en neus. Maar ach, we zijn niet de enige, de anderen worden, mag ik hopen, net zoveel ouder. Tenslotte gaat het om de inhoud en niet om de verpakking.

 

 

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Wil je response geven?
Graag zelfs!
Voel je vrij om een reactie te plaatsen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *