papier prikken

Streetlife: nieuwe ontmoetingen en nieuwe bevindingen

27 augustus

Sinds 2 weken zit ik nu naast het traject papier prikken ook in het traject solliciteren waarbij ik 2 dagdelen per week 15 weken lang het Heiman dullaertplein ‘mag’ bezoeken. Deze bijeenkomsten zijn bedoeld om mij sneller aan het werk te helpen. Ik heb het geluk dat ik in een groep met hoger opgeleiden zit, voorheen zat alles door elkaar van digibeet tot ingenieur.

 

De bijeenkomsten tot nu toe doen me denken aan therapiegroepen. Er wordt nog net niet gezegd; “ik ben die en die en ik ben werkeloos”.
In deze 2 dagdelen mag ik daar op de computer vacatures zoeken, solliciteren en af en toe wat oefeningen doen. Eén van de begeleiders gaf aan; “je moet het zien als een snelweg, je rijdt op die weg en je rijd zo snel als mogelijk richting baan en dan maakt het niet uit wat voor baan als het maar betaald is. De gemeente heeft de schermen eromheen gezet zodat je zo efficiënt mogelijk daar bent”.

De energetisch coach in mij wordt wakker en het beeld van de snelweg interpreteer ik anders. Ik word gedwongen de snelweg op te gaan en me aan te passen aan de snelheid van mijn mede weggebruikers. Onderweg wordt ik geconfronteerd met de korte lontjes van automobilisten, de irritaties van mede weggebruikers, de verkeersovertredingen links en rechts om me heen.
De gemeente heeft de schermen neergezet, ze zijn alleen ondoorzichtig en heel erg hoog, ik kan er dus niet doorheen en overheen kijken. Ik weet dat er achter de schermen binnenwegen zijn, de wegen naar de dorpen, de plekken waar er nieuwe ideeën ontstaan, nieuwe ontwikkelingen worden gecreëerd en uitgeprobeerd, gedacht wordt over verbeteringen voor de wereld. Daar is waar ik naar toe wil, daar wil ik mijn energie in steken. Ik zit op die snelweg en ik moet zo opletten op de weg en de snelheid dat ik de afslag niet eens zie om daar te komen. Ik zal dus alle zeilen bij moeten zetten om goed bij mezelf te blijven om me te focussen op de afslag en ondertussen mee te gaan met de verkeersstroom.

Deze week met het busje mee geweest voor het papier prikken. Nog nooit gedaan dus een ervaring rijker :-). Eerst met de bus naar een hockeyvereniging en wederom verbaas ik me over de hoeveelheid zooi op straat. Naast de Porsches, Mercedessen, Audies enz. inhouden van de binnenkant van de auto’s. ‘s Middags naar Rotterdam Noord, ook daar ligt van alles gewoon op straat. Rijk of minder bedeeld, het maakt dus weinig uit qua rotzooi op straat. Ben ik dan een van de weinigen die vuilnis in de vuilnisbak doet? Door het focussen op straatvuil ontwikkel ik mijn oog voor detail, zo hier een verloren knuffel. Er zal vast een kindje heel verdrietig zijn om deze verloren schat.

sollicitatietrainingDe laatste ronde vond ik de meest gênante. We werden op locatie x afgezet met de mededeling dat we 3 kwartier hadden om naar de afgesproken parkeerplaats te lopen. We hoefden niet te prikken als we maar een beetje met onze stokken zwaaiden. Geef mij dan maar iets te doen in tegenstelling tot andere collega prikkers. Al snel ben ik in een interessant gesprek met een meneer die voor zijn eerste dag loopt. Hij blijkt miljonair te zijn geweest, door de crisis alles kwijtgeraakt en nu dus aan het prikken. Ik vraag wat dit met hem doet. De belangrijkste les is om je niet te druk te maken en goed voor jezelf te zorgen.Toen hij zijn bedrijven had, werkte hij zich letterlijk kapot, een kritisch hoog cholesterol, 2 pakken sigaretten per dag, grote hoeveelheden drank en altijd maar haast. Zijn gezondheid is nu veel beter dan voorheen ( dankzij oa artsen, therapie, zijn kinderen en de wil om beter te worden).

Wees trouw aan jezelf en zorg voor het meest kostbare wat je hebt, namelijk je eigen persoontje.

 

Tekst en fotografie: Marijke Lammers

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Wil je response geven?
Graag zelfs!
Voel je vrij om een reactie te plaatsen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *