Netwerkwandeling Vlaardingen

Negen geweldige vrouwen op pad in Vlaardingen

Kijk Haar!  Netwerkwandeling nummer 127, oktober 2019

Om 10 uur verzamelen: oude bekenden en twee nieuwe deelneemsters (één dame de dag ervoor door Pieter zomaar ‘opgepikt’ bij de bushalte en ikzelf).

 

Pieter was er goed in geslaagd in deze druilerige periode toch één stralende en droge dag uit te zoeken, zodat wij optimaal zouden kunnen genieten van onze tocht van station Vlaardingen Oost naar Vlaardingen West. Dit ging uiteraard via de langst mogelijke route, zodat we de gehele dag onderweg konden zijn. Het lopen gebeurde in rustig tempo en er werd regelmatig gestopt om te genieten van met name de prachtige paddenstoelen onderweg.

De koffiestop werd gemaakt in de watertoren van Vlaardingen. Leuke plek en voor mij een goed moment om af te tasten met wat voor mensen ik op stap was gegaan. Eén van de dames aan tafel was direct al zo attent om ideeën specifiek voor mij om passend werk te vinden op te noemen! Na de koffie mochten we bovenop de toren genieten van het spectaculaire uitzicht en ook even de hotelkamer bewonderen. Wel op voorwaarde dat we die netjes zouden houden, want er werden die avond gasten verwacht. Gelukkig maar dat onze schoenen aan het begin van de wandeling nog wél schoon waren…

Vervolgens liepen wij richting centrum. Omdat Pieter een Vlaardinger is, leidde hij ons met gemak langs de mooiste plekjes: de bakkerswinkel vol ijzer- en haringkoekjes en bonbons gevuld met schelvispekel. Pieter charterde één van de verkoopsters om ons alles te laten zien en uitleg over de geschiedenis van deze lekkernijen te geven.

De tocht ging via een grappig nauw steegje verder naar het prachtige stadhuis en de Grote Kerk waar jaarlijks de geuzenpenning wordt uitgereikt. Een stukje verderop bewonderden we het voormalig raadhuis van Vlaardinger-Ambacht (en gruwden van de aanbouw erachter) en de Aeolus molenwinkel. Voor sommige dames bleek het noodzakelijk dat er een tijdslimiet van 5 minuten gesteld werd.

Op een idyllisch laantje richting de Broekpolder ontmoetten wij een 82 jarige Vlaardinger die ons enthousiast uitleg gaf over de geschiedenis en families van de directe omgeving. Vergeleken bij een oeroude boom langs dit pad was deze meneer nog een jonkie. Hopelijk overleeft de boom ook de hoge temperaturen van afgelopen zomer, want de ‘blaaien’ hebben wel te lijden gehad. Zo pikten wij ook nog iets op van het Vlaardings dialect.

Eenmaal in de Broekpolder stuitten wij diverse malen op het Bruine beerpad. De indrukwekkendste dieren hier bleken echter de Schotse Hooglanders te zijn. Niet iedereen vond het leuk om de kudde te moeten doorkruisen, zeker niet nadat we gezien hadden hoe hard deze dieren kunnen rennen als ze met elkaar aan het spelen zijn. De gevaarlijkste planten bleken de brandnetels. Gelukkig wandelde er een dame mee die het slachtoffer wees op weegbree, waarmee je de jeuk kunt verlichten.

Rond half 3 zaten wij aan een heerlijke lunch op het terras bij een uitspanning aan een haventje. De stemming zat er goed in en sommige deelnemers kregen zelfs de slappe lach van al dat netwerken. Nu dacht ik als beginneling dat we weldra zouden finishen, maar dat was bij lange na niet het geval. We gingen nog een prachtig parcours lopen over smalle kronkelpaadjes. Door de regen van de laatste tijd waren die echter behoorlijk blubberig en kaplaarzen zouden geen luxe zijn geweest. Ik vond het heel knap van Pieter dat hij zijn witte broek zo mooi schoon wist te houden. Om uit deze modderpoel  te komen moesten we een trekpont nemen. Pieter had hier duidelijk ervaring mee, want hij ging enigszins hogerop zitten. Anderen gingen tot ver boven hun enkels in het water….. (ikzelf dus ook). Hierna liepen we een deel van een mountainbikepad. Flinke hoogteverschillen en veel bochten, waardoor je de fietsers niet altijd op tijd aan zag komen….

Na al deze inspanningen nog een keer tijd voor een versnapering. Achter het restaurant stond een prachtige motorfiets geparkeerd. De outfit van één van onze dames kleurde prachtig bij deze fiets. De eigenaar, iemand van het keukenpersoneel, kwam even naar buiten en zo kwam er een mooie fotosessie tot stand: heer (in witte keukensloof) en dame samen op de motorfiets!

Het laatste stukje van onze tocht ging over het Houtsnipperpad. Dit bleek een pad van drijvende rietakkers dwars over de Krabbeplas, aangelegd ter compensatie van rietkragen die opgeofferd moesten worden voor de aanleg van de Blanckenburgverbinding. Het pad deinde hier en daar dus een beetje en er groeiden vele paddenstoelen op de houtsnippers.  Aan weerszijden erlangs met gaas bespannen bogen waar in de toekomst riet moet groeien. Via dat riet zouden vleermuizen dan hun weg moeten gaan vinden.

Later thuis op internet nog gelezen over de Krabbeplasman: in 1990 vonden kinderen in dit gebied een 3300 jaar oud menselijk skelet.

Het laatste stukje van de tocht voerde langs mooie polderweggetjes, boerderijen, prachtige koeien en een biddende torenvalk. Om thuis of bij de geparkeerde auto te komen, maakten wij gebruik van de zeer recent in gebruik genomen Hoekse metrolijn. Mocht één van de andere deelnemers misschien opmerken dat ik hier en daar een stukje vergeten ben te vertellen, dan zou dat heel goed kunnen. Hier en daar heb ik wel eens uitleg en uitzichten gemist  omdat ik in gesprek was, één van de belangrijkste doelen van deze wandeling. Ik vond het bijzonder inspirerend om op één dag zoveel positieve en sympathieke mensen te leren kennen. Goed voor veel nieuwe ideeën en activiteiten voor de toekomst!

Dit verhaal is behoorlijk lang geworden. Het was ook een lange dag: om 08.00 uur vertrok ik vanuit Dordrecht naar Vlaardingen en om 20.00 uur was ik weer thuis!

 

Tekst: Conny Leenheer

Foto: Dominique Apon

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Wil je response geven?
Graag zelfs!
Voel je vrij om een reactie te plaatsen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *