Delft 57ste netwerkwandeling Kijk Haar!

Museum Prinsenhof in Delft in de kijker

In deze blog komen twee dames aan het woord: Selma Polter en Loly Tentuwa. Beiden liepen mee tijdens de wandeling op 25 april.

14 vrouwen en 1 man verzamelen 25 april om 10:30 bij de AKO-shop van het Centraal Station te Delft. De man is Pieter van Stein, initiatiefnemer en gids van de Kijk Haar!-netwerkwandelingen. Ik ben één van de 14 vrouwen. Het is mijn 2e Kijk Haar!-wandeling. Voor Pieter is het al de 57ste. Het thema is vandaag ‘historisch Delft’.

 

We lopen eerst naar het Museum. Prinsenhof. We gaan door een zijdeur naar binnen. Dit wordt namelijk geen gewoon museumbezoek. Nee, we worden persoonlijk ontvangen door museumdirecteur Janelle Moerman. Moerman is vanaf 1 januari 2017 directeur van Museum Prinsenhof.

Moerman begint haar verhaal met wat feiten over haar loopbaan. Net als de 15 wandelaars heeft ook zij een tijdje geen baan gehad. Hopelijk komt het met ons net zo goed als indertijd met haar. Moerman was nog niet lang directeur van Museum Prinsenhof, toen het museum met een tentoonstellingsplan al de Turing-prijs won. Het gaat om de Pieter de Hooch-tentoonstelling die het Museum Prinsenhof houdt van 11 november 2019 tot 16 februari 2020. Pieter de Hooch is een Delftse oude meester en is dus helemaal op zijn plek in het Museum Prinsenhof, zou je zeggen. Toch heeft het museum zelf geen enkel schilderij van Pieter de Hooch. Wat doe je dan, als museumdirecteur? Precies, dan ga je netwerken met musea die wél werken van Pieter de Hooch hebben. Ook hier kunnen de 15 wandelaars weer inspiratie uit putten. In de netwerkcontacten bleek namelijk dat de andere musea onverwachte voordelen zagen in het uitlenen van hun schilderijen. Iedereen blij. Het voert te ver om hier dieper op in te gaan. Wel worden zo de voordelen van netwerken weer eens mooi geïllustreerd.

Op dit moment heeft het Museum Prinsenhof een tentoonstelling over Art Nouveau | Nieuwe Zakelijkheid. Ook voor deze tentoonstelling heeft het museum de samenwerking gezocht. Conservatoren van de tentoonstelling hebben over dit onderwerp college gegeven aan leerlingen van het Grafisch Museum Rotterdam. Voor het affiche van de tentoonstelling schreef het museum een wedstrijd uit, waar leerlingen van verschillende grafische opleidingen in het land aan konden deelnemen. De wedstrijd werd gewonnen door een 18-jarige studente van het Grafisch Lyceum in Rotterdam. Nadat Moerman zo’n drie kwartier enthousiast over het museum heeft verteld, nemen we afscheid. We ontvangen zowaar een goodiebag, een linnen tasje met allemaal leuke Prinsenhof-dingetjes. Eén ding is zeker: wij komen allemaal nog een keer terug om het museum te bezoeken.

En dan nu: wandelen. Tot nu toe hebben we niet meer dan driekwart kilometer gelopen, van het NS-station naar Museum Prinsenhof. In lijn met het thema ‘historisch Delft’ lopen we door mooie oude Delftse hofjes. Zo komen we langs het Hofje van Almonde, dat via een klein poortje te bereiken is. Dit hofje bestaat al vanaf het jaar 1607. Het hofje is gesticht door Magdalena van Almonde, voor huisvesting van ‘maagden en dienstmaagden die klein van vermogen zijn, zich nederig gedragen en de huwelijkse staat niet begeren’. Ook lopen we door het Hofje van Pauw, met de mooie tuin die in 2008 opnieuw werd ingericht. Dit hofje werd in 1707 gebouwd, volgens het testament van Elisabeth Pauw. Het hofje was bedoeld voor arme of behoeftige personen of families.

Als we verder lopen, wordt duidelijk dat het Delftse trottoir al aardig is opgedeeld voor de vrijmarkt op Koningsdag. Ene ‘ES’ heeft de grenzen van een vrijmarktvak afgeplakt. Het vak van ‘ELS’ ligt ernaast. Na ruim anderhalve kilometer is het alweer lunchtijd, met volop gelegenheid om onderling ervaringen en tips uit te wisselen, te netwerken. Dit doen we in lunchroom Leonidas, in de Choorstraat. Bij een kop soep en een broodje gaan de verhalen over tafel. Wist je bijvoorbeeld dat het UWV ook 50plussers toestaat om op een werkervaringsplek aan de slag te gaan? Veel werkgevers weten dit niet. Ook zijn werkgevers niet altijd op de hoogte van het loonkostenvoordeel dat zij krijgen als zij een werknemer van 56 jaar of ouder in dienst nemen. En dan is er ook nog de mogelijkheid van een proefplaatsing, om aan de slag te gaan.

De wandeling ging na de lunch nog verder, maar zonder mij. Ik had namelijk een afspraak bij een werkgever, voor een tijdelijke klus. En dat gaat voor. Een volgende keer ga ik echter zeker weer mee. De netwerkwandelingen van Kijk Haar! zijn een fijne manier om af en toe te ontsnappen aan de banenjacht, die je hele wezen kan overnemen. Daar wordt een mens toch niet goed van!

Tekst: Selma Polter

 

Omdat deze netwerkwandeling nog lang niet teneinde was neem ik, Loly, de blog hier over van Selma.

Selma heb ik leren kennen bij het 9e trainingsprogramma van Stichting Kijk Haar! Deze trainingen zijn trouwens, net zoals de netwerkwandelingen, zeer aan te bevelen. In deze trainingsgroep deden met mij meegerekend drie dames mee die ook met de netwerkwandelingen meelopen. Wij hebben deze wandelingen uiteraard gepromoot tijdens de trainingen en zie, Selma  is meteen dezelfde week van de laatste training al mee gaan lopen en schrijft nu een enthousiaste blog.

Terug naar de historische wandeling in Delft.

We liepen richting Delftse Hout. Onderweg haakten een paar dames bij de bushalte af, ook zij hadden nog andere verplichtingen. We liepen door het, tsja hoe zal ik het noemen, landgoed? Van het Sint Joris. Wat een heerlijk groen gebied is dit. Een gebied om tot rust te komen, bijvoorbeeld ergens zitten met een boek, of om de mooiste foto’s te kunnen maken, of om te genieten van de stilte. Je kunt even bijkomen bij de kas. Of even genieten van de boerderijdieren. Of kijken of het plantje wat ze daar te koop aanbieden past in je tuin of op je balkon.

We kwamen uit bij het Sint Joris Gasthuis en kregen een ongeplande rondleiding in het Sint Joris Gasthuis van Cor Hageman. Hij had hier vanaf 1959 lange tijd gewerkt en kon ook het verschil benoemen van hoe er toen met psychiatrische patiënten werd om gegaan en hoe nu. Machtig interessant. We mopperen wat af op de zorg en bezuinigingen, maar we willen echt niet terug naar 1407, geloof me. Het Sint Joris Gasthuis is nu een museum genaamd Historisch Joris. Je kunt er vrijblijvend naar toe. Het enige wat er wordt gevraagd is een vrijwillige bijdrage. En dat vragen ze niet en personne, maar bij het gastenboek zie je dan een collectebus hiervoor staan. Dus, heb je ooit niets te doen, ga dan hier naar toe. Het is écht de moeite waard. Het heeft mijn beeld over het Sint Joris Gasthuis veranderd; ten goede. En, wil je niets te maken hebben met een dolhuis en zijn inwoners, dan kun je ook gewoon tot rust komen wandelend op het landgoed.

Wij kwamen even later bij in het Arboretum-Heempark. De zon was nu goed doorgebroken en liet ons de natuur weer op zijn mooist zien. De sombere gedachten van het dolhuis werden hiermee gelukkig geneutraliseerd.

Dit is dus ook zo ontzettend leuk aan de wandelingen van Pieter; er komen altijd onverwachte interessante plekken van de stad aan bod. Tot nu toe kan ik nog steeds zeggen dat ik dit nog niet had gezien. Een theater aan huis, een basiliek tegenover een centraal station, een bewoner die ons toelaat in zijn privétuin waardoor je een schitterend stukje stad ziet, een uitzicht op een duintop waar je nooit stil stond maar wel stil van wordt, een windvaantje zonder haantje maar met een haring, of een dolhuis die je doet beseffen dat de zorg in 2018 echt nog niet zo verkeerd is. Nou ja, wil je het ook zien en meemaken, loop dan mee.

 

Tekst: Loly Tentuwa

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Wil je response geven?
Graag zelfs!
Voel je vrij om een reactie te plaatsen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *