Mirjam Bloem: het triggert mij als ik mensen ontmoet die onnodig haperend voor het voetlicht treden

Een belangrijk onderdeel van het Kijk Haar! trainingsprogramma is de workshop over non-verbale communicatie van Mirjam Bloem. Mirjam baseert haar workshops op de Flamenco. Pieter wil graag weten op welke wijze Mirjam haar ervaring als flamencodanseres bij de trainingen inzet, dus…tijd voor een goed gesprek.

 

Mirjam, je bent geruime tijd flamencodanseres en docent geweest. Waar komt die passie voor de flamenco vandaan?

Op mijn 15e heb ik een training gevolgd tot leidster bij een gymnastiekvereniging. Ik turnde en danste op dat moment vrij intensief. Aansluitend werd ik gevraagd om les te geven in jazzdans op mijn middelbare school. Dat leidde weer tot het geven van workshops bij allerlei instellingen. Soms had ik wel 80 leerlingen in de workshop staan. Het op de voorgrond treden zit me in het bloed. Toen ik later flamenco zag was ik meteen verkocht. Het past bij mij en is een waanzinnig mooie vorm om je gevoelens tot uitdrukking te brengen. De muziek is dynamisch en ontroerend. En het raakt niet alleen mij. Veel leerlingen kwamen op les juist vanwege het feit dat ze geraakt werden door de muziek en de dans.

Nu richt jij jezelf met trainingen op het verbeteren van non-verbale communicatie? Vanwaar die omslag?

Voor ik naar de dansacademie ging heb ik overwogen om gebarentolk te worden. De kunst om stil te zitten bezat ik toen niet. Vandaar de keuze om naar de dansacademie te gaan. De flamenco staat bol van de lichaamstaal en het verduidelijken van de overdracht. Nu komt toch de lichaamstaal en gebarentaal weer op de voorgrond. Iemand die bij mij op les zat raadde me aan om meer te doen met het lesgeven. Ik gaf toen al teambuildingsessies bij bedrijven. Naar aanleiding hiervan heb ik een vertaalslag naar de non-verbale communicatie gemaakt. En dat bevalt me uitstekend. Nu kan ik putten uit een zee aan praktische voorbeelden en deze voor iedereen inzetten die dat nodig heeft en daar beter van wordt.

Waar komt die interesse vandaan om mensen te helpen meer oog te hebben voor hun presentatie en dan met name hun non-verbale communicatie?

Het triggert mij behoorlijk als ik mensen ontmoet die onnodig haperend voor het voetlicht treden. Bescheidenheid of jezelf inhouden doet je geen goed. Hoe je daar verandering in aan kunt brengen, daar ben ik heel goed in. Vanuit de dans weet ik dat als ik iets nog niet kan, dat ik dat dan 100-voudig oefen en dan kan ik het wel. Dat ben ik gewend. Voor veel mensen is het meer oog hebben voor hun presentatie nog onbewust. Ik maak de bewustwording duidelijk. Zodat ze er gebruik van kunnen maken.

Je volgde diverse studies, waaronder een theater- en kleinkunstopleiding. Wat neem je hieruit mee in de trainingen rondom non-verbale communicatie?

Tijdens de theateropleiding en het vervolgens neerzetten van een avondvullende voorstelling heb ik ervaren dat je door een transformatieproces gaat. In het begin vond ik het onwennig en zeer confronterend. Nu beveel ik het iedereen van harte aan. Alles waar je bang voor bent, tegenop ziet, komt aan bod. Vervolgens wil je niet anders meer. De angst blijkt irreëel te zijn. Het is slechts iets wat je op dat moment nog niet kent. Niet gewend bent. Als je je aannames of de wijze waarop je het voor jezelf hebt ingevuld kunt loslaten dan wordt het allemaal leuker en vrijer in je leven.

Waarom is het voor iedereen zo belangrijk om je lichaamstaal te herkennen, te onderhouden en te bevorderen in ons dagelijks leven?

Wij kunnen onszelf niet zien. Hoe we bij een ander overkomen is op vele vlakken onbekend voor onszelf. Wij oordelen over onszelf. Vaak ten onrechte en nodeloos pijnlijk. Dat weerhoudt ons ervan onszelf in vol ornaat en in vol potentieel neer te zetten. Ik ben een spiegelaar. De effectiviteit: daarin ben ik een echte ondersteuner op een toegankelijke wijze. Het doel is dat de deelnemer zelf autonoom de verandering inzet die voor hem of haar uitsluitend goed voelt. Is het een onbekend traject? Soms wel. Na een traject zul je echt, écht heel blij zijn. Omdat je precies weet wat het voor je gedaan heeft en daar heb je dagelijks profijt van.

Tijdens een van je eerste contacten met geïnteresseerden maak jij een persoonlijke ‘’bodyscan’’. Wat doe je dan precies en wat is het doel hiervan?

De ‘bodyscan’ inventariseert de aspecten van het verbale en het non-verbale waar we winst kunnen behalen. Als je verbaal of non verbaal iets doet wat niet klopt dan krijgt de ander een verwrongen resultaat te zien. Alles wat ‘ruis’ oplevert, wat afleid van de essentie, halen we eraf. De procedure is als volgt:
Ik maak een foto van je van de voorkant en de zijkant van het hele lijf. Dat heeft te maken met hoe optimaal je in je lichaamslijn staat. Sta je bv meer op je linkerbeen dan op rechts? Zijn je schouders iets te opgetrokken? Daarna leg ik je pitch/verhaal over wie je bent en wat je doet op film vast. Daarmee kan ik horen en zien hoe het overkomt. Staat je hoofd bijvoorbeeld tijdens het spreken scheef?

Hoe ondersteun jij je verhaal met je handen?

Tot slot loop je heen en weer door de ruimte en dat leg ik ook vast. Dat laat zien hoe het lopen overkomt en hoe we dit optimaal kunnen maken.
Daarna gaan we aan de slag met tips, trucs en herhalen dat tot het fysiek beklijft. Doel is je aanwezigheid en zichtbaarheid te versterken totdat dit comfortabel voor je werkt.

Je biedt maatwerk. Dus mensen kunnen gebruik maken van jouw expertise wanneer ze een presentatie, pitch of toespraak houden. In een tijd als deze dienen we onszelf als merk neer te zetten. Waar loopt men in eerste instantie tegenaan? Hoe ga jij hiermee om? Wat geef je mensen mee?

Men loopt tegen zijn/haar aannames aan. Een lang ingesleten patroon van perceptie. Die stem die maar blijft gaan in je hoofd, wat je weerhoudt van bewegingsvrijheid, vrijheid van spreken, van er écht staan. De meeste mensen die bij mij een traject volgen, willen er steviger bijstaan. Willen weten wat ze moeten doen met hun armen, rug, en handen. Hoe sta ik er het beste bij? Dat kan ik goed ondersteunen. Het mag een onsje meer zijn dan wij zelf ons toestaan. We voelen ons al snel ‘teveel’ en dat is echt een dooddoener. Ik vraag mensen uit te proberen wat voor hen werkt. En dat inzicht praktisch toe te passen. Ik ben erg gewend om te bouwen, te nuanceren, te oefenen. Veel mensen willen de oplossing gisteren. En ik bepleit oefening, net zo lang tot het in je cellen zit, en je er niet meer over nadenkt, en wel voelt en vertrouwt dat het goed is. Ik geef mensen de nodige tools mee om zich vol zelfvertrouwen en zelfverzekerdheid overal te begeven. En daarbij de regie te behouden over hun gevoel. Je niet laten indeuken door een ‘ander’ of jezelf. Het vooral niet in te vullen voor een ander. Of voor jezelf.

Je geeft mensen die aan het solliciteren zijn ook een vracht aan nieuwe ervaringen mee zodat zij zichzelf krachtiger kunnen profileren op de arbeidsmarkt. Welke patronen zie je vaak terugkeren bij werkzoekenden en hoe doorbreek jij die? Waarin onderscheid jij je dan van andere coaches?

Veel mensen raken door de eenzaamheid van het solliciteren, de schaamte voor het verliezen van hun werk en de wijze waarop ze hun baan zijn kwijtgeraakt, hun waardigheid kwijt, hun energie kwijt. De moed zinkt in de schoenen. De afwijzing door een instantie waar je jezelf niet eens meer mag of kan vertonen. De online crisis NIET zichtbaarheid. Een ‘ander’ die bepaalt, (die je ook nog nooit hebt gezien) dat jouw profiel niet ‘aansluit’ bij de opdrachtgever. Op basis waarvan? Er is geen woord gewisseld. Het is een bizarre weergave van een structuur die niet meer opgaat. Ik zou niet anders willen dan iemand zien. Om het contact te voelen. Iemand in de gelegenheid te stellen zich te profileren. Ik zie en voel vaak dat iemand zich niet helemaal meer durft te geven. Daar kan ik samen met de deelnemer echt veel ontwikkeling en vooruitgang in aanbrengen. Soms heeft iemand maar een klein zetje nodig. En het is juist de deelnemer die het zelf implementeert, ik ben alleen het middel. Wat mij daarin fundamenteel onderscheidt is dat ik de autonomie door de deelnemer(s) zelf laat genereren. Door het volkomen praktisch te houden en het keer op keer op keer te oefenen, voelt iemand precies of het werkt en hoe het werkt. Geen schermpje waarbij je iets afleest. Wel oefeningen die je bewust maken van de effectiviteit in woord en gebaar. Ben ik verstaanbaar? Hoe ver reikt mijn stem? Kloppen mijn gebaren met mijn spraak? Sta ik er goed bij? Houd ik mijn gesprekspartner betrokken, of de groep waarin ik me begeef? Neem ik de tijd? Voelt de gesprekspartner wat ik zeg? Vanuit mijn achtergrond als danseres en theatermaker heb ik de praktische ervaring om dat over te dragen. Vanuit de flamenco draag ik de skills aan om de overdracht uit te vergroten en helder te maken.

Het doorbreken van ingesleten patronen kan gepaard gaan met angst. Hoe haal jij die bij de betrokkene weg?

Angst weerspiegelt het onbekende. Ik laat de deelnemer beseffen dat angst eerder een rem is op het onderzoeken van het onbekende. Door met het onbekende aan de slag te gaan, d.w.z. iets nieuws aanboren, voelt de deelnemer wat het is hoe hij/zij er zelf de regie in heeft. Bijvoorbeeld duidelijker articuleren in je spraak, langer iemand blijven aankijken dan je gewend bent. Meer pauzes inlassen tijdens het spreken. Je publiek erbij blijven betrekken bij wat je wilt overdragen. Signaleer je of het aankomt, en heeft iemand een vraag? Zakt iemand tijdens je toespraak een beetje weg? Hoe maak je het spannend en aantrekkelijk? Als je dat oefent raak je erin thuis.

Waarom is het hebben van zelfvertrouwen zo belangrijk?

Zelfvertrouwen betekent voor mij meer het uitstralen van een natuurlijke vanzelfsprekendheid mbt je aanwezigheid/zichtbaarheid. Vaak verdoezelen mensen het natuurlijke zelfvertrouwen. Brokkelen ze zelf af. Vaak onbewust. De ‘ander’ ziet en voelt het duidelijk als je er écht staat. En dat mág. Dat creëert ruimte en waardigheid. Ik probeer door middel van oefeningen om de natuurlijke vanzelfsprekendheid in jou weer de boventoon te laten voeren. De ‘ander’ kan het interpreteren als arrogantie. Daar gaan we niets mee doen. Niet interpreteren. Er niet mee aan de haal gaan. Niet naar binnen trekken. Bij de ander laten. Daar heb ik veel oefeningen voor om dat te bewerkstelligen. Met zelfvertrouwen stap je gemakkelijker af op onbekende terreinen.

Is het mogelijk van een schuchter iemand een charismatisch iemand te creëren of moet je dat van nature al in je hebben?

Ik ben zeer van mening dat een schuchtere persoon een zeer charismatische persoon kan worden. Door de authenticiteit naar boven te halen en de waardigheid te bevorderen. Hoe doe je dat? Door je belemmerende aannames los te laten. Je aangeleerde verdoezelingen weg te halen en nieuwe en relevante natuurlijke instelling terug tevoorschijn te halen. Charisma is er wel in vele nuances. Jezelf inhouden kost veel meer energie dan jezelf duidelijk te poneren. Ook daar zitten veel nuances in. Veel mensen hebben met het ouder worden steeds meer onnodige gedragslaagjes aangemeten. Die halen we er af om de ware persoon weer te zien.

In je werk ga je om met managers en andere leidinggevenden. Waarin verschillen zij van iemand die niet die verantwoordelijkheden draagt maar ook werkt aan zijn of haar communicatieve vaardigheden? Zijn er überhaupt verschillen?

Ik ben de mening toegedaan dat er geen verschil is. Alleen het gedrag wat erbij ‘lijkt’ te horen doet iets anders vermoeden. Zowel vanuit het besef van de manager zelf, als degene die niet de manager is. Het gaat allemaal om macht versus kracht. Hoeveel macht geef ik aan de ander als ik face to face ben? Het weggeven ervan gaat nog sneller dan in een oogwenk. En de ‘ander’ kan het ruiken of je je onzeker voelt of niet op je gemak. Managers hanteren vaak gedrag waarvan ze zelf de indruk hebben dat het functioneert. Dat doet soms meer kwaad dan goed. Uiteindelijk voelt de manager zich ook niet op zijn gemak. Maar gaat hij/zij dat checken?
Vaak niet, omdat dat een zwakte zou kunnen betekenen. En dat is erg vermoeiend voor de manager zelf, alsook voor zijn team. Ik heb in mijn danslessen en trainingen allerlei processen zien plaatsvinden. Voorop staat altijd het nemen van de verantwoordelijkheid om onze autonomie en authenticiteit voorop te laten staan. En vooral niets for granted te nemen. In geen enkel opzicht of moment. Dat bewerkstelligt natuurlijk gedrag.

Waar haal jij jouw voldoening uit in jouw werk?

Ik zie en voel dat wat ik doe werkt. Daar haal ik de voldoening uit. Ik draag aan wat ertoe doet. En dat voelt de klant ook. Het resultaat loont. Keer op keer. Daar word ik erg blij van.

Wat is jouw meest bijzondere recente ervaring?

Een tijd geleden heb ik tijdens een netwerkbijeenkomst iemand zien pitchen die zijn collega verving. Dat ging hem zichtbaar moeilijk af. Hij kwam niet uit zijn woorden, liep rood aan en zei dat hij even geen woorden meer had. Het was zichtbaar oncomfortabel. Ik heb hem na de bijeenkomst aangeboden een proefsessie bij mij te komen doen. Al snel bleek dat hij, toen ik hem vroeg om de pitch van zichzelf te doen, dat hij zichzelf enorm op zijn ‘nek’ zat: Dit was niet goed, dat niet en zo ging het door. Hij bleek zijn ‘eigen’ rechter. Ik vroeg: wie is dat die de hele tijd maar commentaar geeft? Het bleek een voormalig werkgever te zijn die hem week in week uit gemaand had iets te doen waar hij flink op afgerekend werd. Hij had er flink last van. We hebben dit opgelost door de ‘werkgever’ ergens in de ruimte te plaatsen, en de man die bij mij de sessie deed, te laten bepalen of de werkgever wel of niet zijn mond mocht opendoen. Hij was letterlijk van zijn ‘nek’ af.
De week erna ging mijn klant opnieuw pitchen. Hij heeft het zonder stotteren en zonder stress verteld. Hij kreeg een welverdiend applaus en was zichtbaar erg blij dat hij het nu als ontspannen had ervaren. Ik kon niet vermoeden dat hij het zo snel zou oppikken. Maar ik vond het geweldig! We hebben nog geen uur nodig gehad om dat boven tafel te krijgen.

Wat is het grootste compliment dat mensen jou kunnen geven?

Als iemand mij bij een ander aanbeveelt omdat ze ervan overtuigd zijn dat wat ik voor een ander kan betekenen heel waardevol is.

In je werk houd jij mensen een spiegel voor. Welke persoon heeft jou in het leven veel gebracht? Is er iemand die jij specifiek bewondert of die jou inspireert?

Toen ik net met flamenco was begonnen ging ik naar Spanje om dansles te nemen. Ik kwam terecht bij een dame die je leerde te improviseren. Eerst moest ik laten zien wat ik kon. Ze zei: weet je iets van flamenco? Ik zei: ik denk het wel. Nou, zei ze, laat maar eens wat zien dan. Ik liet een stukje dans zien. Ze zei, toen ik klaar was: dat is niks. En by the way: je hebt lelijk armenwerk (niet sierlijk). Ik dacht: nu kan ik twee dingen doen:
Of gaan huilen. Of vragen wat wel de bedoeling was. Dat laatste werd het.
Haar directe manier van communiceren heeft me erg goed gedaan, ook al leek het er niet op. Ze kwam gelijk bij de kern. En daar heb ik veel van geleerd. Ik gebruik nog steeds haar wijze van lesgeven. Ik gebruik er alleen iets meer humor erbij. Ook heb ik vroeger les gehad van een dansdocent die duidelijk kon waarnemen of je intentie om iets in te zetten geloofwaardig is. Dat heeft ook enorme indruk op mij gemaakt.

 

Meer informatie over Mirjam kun je vinden via: https://www.facebook.com/empoweryourpresence?fref=ts

 

Fotografie: Simone Janssen http://www.simonejanssen.com/Home.html)

2 antwoorden
  1. Marian van der Veen
    Marian van der Veen zegt:

    Na het lezen van dit interview, ik ben een gepassioneerd Flamenco danseres geweest bij Centro Flamenco Utrera, voordat ik Nederland verliet, heb ik een aanvulling vanuit ervaring, als het mag. Geen correctie maar een aanvulling. Tijdens het ontdekken van mijzelf gaan zien, m.a.w. zichtbaar worden voor mezelf, kon ik aanvankelijk niet geloven dat kwetsbaar zijn ook in je kracht staan is, tegelijkertijd. Ik vermeed het toelaten van kwetsbaarheid, als oudste dochter van 9. Altijd de baas geweest over het grut, ha ha! Ik lach nu om mezelf, omdat het ontdekken dat kwetsbaarheid het naderen van mijn waarheid is, het krachtig zijn in tact laat of zelfs versterkt, door zelfvertrouwen. Zo heb ik ook ontdekt, dat wanneer ik in verlegenheid en zelfs schuchterheid ben, zonder dit te willen verbloemen, ik niets hoef te veranderen aan dit “zijn” en het voor het voetlicht breng op dezelfde manier als wanneer ik in vol zelfvertrouwen op het toneel sta vanaf de start in een presentatie. Ik heb geleerd, met vallen en opstaan, dat het durven laten zijn “wat is” in acceptatie, de eerste stap is naar heling of verandering. Hieruit blijkt overigens, dat ik een heel eigenwijs mens ben, bijna in overdrijving om mijn eigen weg te vinden en eigen stijl te “scheppen” In het in overgave zijn naar andermans suggestie of aanwijzing zit nog vaak veel rebellie en dat gebied is volop in beweging nu, grappig he? Het lezen van dit interview heeft me iets duidelijk gemaakt vandaag, dat heel waardevol is om bij stil te staan. Wonderlijk hoe het soms kan gaan. Dank je wel!

    Beantwoorden
  2. Carol Vlugt
    Carol Vlugt zegt:

    Heel toevallig kwam ik op deze site terecht, na het ontvangen van een mailing van Mirjam Bloem/Empresence over een workshop. Ik ben niet verlegen van aard en inmiddels ben ik er aan gewend geraakt af en toe groepen mensen toe te spreken, maar ik weet zeker dat daarin ruimte is voor verbetering…. Want eigenlijk vind ik het helemaal niet zo leuk. Het toespreken van mensen zit nog absoluut niet in mijn cellen, om de woorden uit het interview maar even aan te halen! Ik heb me inmiddels opgegeven voor de workshop Lichaamstaal op 24 juni in Rotterdam. Ben benieuwd!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Wil je response geven?
Graag zelfs!
Voel je vrij om een reactie te plaatsen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *