zestigers dilemma

Het zestigers dilemma/pleidooi voor lummelen

De arbeidsmarkt beweegt (een beetje) voor vijftigers, maar hoe zit het nu met zestigers? Hoewel de deuren voor de werkzoekende vijftigplusser nog steeds niet wagenwijd open staan, valt er in ieder geval een kleine vooruitgang te bespeuren. Regelmatig ontvang ik berichten van vrouwen in deze leeftijdscategorie die na korte of langere tijd werkzoekend te zijn geweest uiteindelijk toch weer aan de slag kunnen. Mooi én hoopvol, nietwaar?

 

Natuurlijk. En hoe kan het ook anders, in een maatschappij waar het aantal beschikbare vacatures met de dag toeneemt terwijl we daarnaast te maken hebben met een voortschrijdende vergrijzing. Kwestie van 1 + 1 = 2 toch? Daarnaast is de hedendaagse vijftigplusser ook niet stil blijven zitten, dus mentaal en fysiek kunnen we nog wel een tijdje vooruit. Uiteindelijk zien de werkgevers wel in dat een aantal vooroordelen ten aanzien van de vijftigplus werknemer al lang en breed achterhaald zijn.

Fijn dus dat de bakens enigszins worden verzet. Hulde aan alle hardwerkende en aan de weg timmerende vijftigplussers én aan de werkgevers die van mening zijn dat leeftijd slechts een getal is en niets zegt over iemands vaardigheden, inzet of talenten. Maar….hoe zit dat nu met de zestigers onder ons? Want daar blijft de deur toch angstvallig steken. Ikzelf, als prille zestiger, begin te merken dat mijn ooit zo bejubelde skills als recruiter na uitblijvende opdrachten toch wat roestig beginnen te worden. In mijn rol als initiator van een stichting, die zich vooral inzet in het empoweren en creëren van hernieuwde zichtbaarheid en zelfverzekerdheid voor de vijftigplus vrouw, kom ik tot de conclusie dat wanneer je de grote 6 aantikt, het toch een tikkie lastiger wordt. Ongeacht een fantastisch netwerk en welwillende ex-collega’s, die nog steeds hun best doen mij bij potentiële opdrachtgevers naar voren te schuiven.

Het nieuwe flierefluiten

Tja. Ik ben een meisje van vele ideeën en nieuwe plannen, maar sta in dit geval met mijn mond vol tanden. Want wat gaan we doen met al die verplichte vrije tijd? Wanneer de wekker niet meer standaard op 7 uur gezet hoeft te worden en je de dag mag gaan invullen hoe je dat zelf wilt? Ik kan je verzekeren dat dat even wennen is. Hoewel….er gloort hoop aan de horizon. Toevallig kwam er een tijdje geleden een aardig stuk in de NRC-Next.nl voorbij. Alan Lightman, hoogleraar Menswetenschappen, breekt in dat artikel een lans voor een lang vergeten fenomeen: lummelen. Er moet meer gelummeld worden, aldus Lightman (https://www.nrc.nl/nieuws/2018/07/27/je-moet-veel-meer-lummelen-en-niksen-a1611414 )

Lummelen, niksen, flierefluiten, het schijnt een heilzaam effect te hebben op geest en lichaam. Enerzijds lijkt het me fantastisch, een deel van je dagen volledig te focussen op….niks, maar anderzijds ligt er natuurlijk schuldgevoel op de loer. Lummelen levert namelijk geen centjes op en het zal bij velen ook (nog) niet de handen op elkaar krijgen. Immers: ledigheid is des duivels oorkussen. Heb je geen betaald werk, dan zul je op zijn minst moeten zorgen dat je 24-7 bezig bent met vrijwilligerswerk. Of bezig zijn met een tijdrovende studie, niet voor je lol, maar puur omdat het misschien ooit nog eens tot een baan gaat leiden. Kortom, je trekt geen volle zalen met de mededeling dat je een paar dagen per week aan het lummelen bent.

Maar wat nu als die arbeidsmarkt het laat afweten? Je misschien ook geen zin hebt om een heel nieuwe business op te gaan starten zo rond je zestigste? Vrijwilligerswerk weliswaar veel voldoening biedt, maar ook erg tijdrovend is waardoor je regelmatig in de knoop komt met je sociale afspraken? Misschien is lummelen in de light versie dan eigenlijk niet zo’n slecht idee. Natuurlijk moet het financieel haalbaar zijn, maar als daar een mouw aan te passen valt: gewoon doen. Hoe oubollig het ook klinkt: als zestiger valt er natuurlijk ook nog eens veel te besparen 😊, dus misschien valt daar wat winst te behalen.

Het Basisinkomen, misschien toch niet zo’n gek idee…

Geen mens die het je kwalijk neemt als je af en toe een dagje niet thuis geeft, of je telefoon op de vliegtuigstand zet. Het maakt je gewoon een beter en gelukkiger mens. Wat natuurlijk ook weer zijn weerslag heeft op je relatie met familie, vrienden en andere mensen om je heen. Wat mij betreft mag het Basisinkomen weer eens de revue passeren. Een mooie oplossing lijkt me dat: gun de werkzoekende zestiger een bescheiden bedragje per maand en laat ze kiezen voor vrijwilligerswerk waar ze zelf (en veel anderen dus) blij van worden, een studie of cursus die gericht is iets waar ze echt in geïnteresseerd zijn of wat dan ook, als het maar zorgt voor vrolijke gezichten. Dan komen er als bonus ook weer nieuwe vacatures voor de jongere generatie (want een aantal werkende zestigers zal dan minder angstig zijn om te stoppen met een baan waar ze mogelijk al lang op uit zijn gekeken of uit zijn gegroeid). Het voorkomt mijns inziens een hoop frustratie en op de loer liggende depressies, met als bijkomend voordeel een fikse besparing op ziektekosten voor de staat. Waarschijnlijk iets te simpel gedacht, maar ik kan wel blij worden van de gedachte. By the way: een ander interessant artikel tref je hier: https://www.ad.nl/ad-werkt/zij-hebben-een-onzinbaan-het-is-een-heleboel-gebakken-lucht-die-ik-produceer~a0ed5033/, maar dit terzijde.

Los daarvan is af en toe nietsnutten momenteel hip en happening en de moeite waard om te proberen. Het zal in ons (zelfs als zestigers) strak georganiseerde en snelle leventje de nodige discipline vragen om het toe te passen, maar lummelen is zo gek nog niet, gezien de vele voordelen die het oplevert. Alle begin is moeilijk, maar als stok achter de deur heb ik mezelf bij deze een nieuwe titel toebedeeld, namelijk die van Aspirant Lummelaar (check mijn LinkedIn profiel als je me niet gelooft😊). Vanaf heden kan het dus gebeuren dat je me een dag per week nergens kan bereiken. Dan weet je bij deze: deze zestiger is aan het flierefluiten.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Wil je response geven?
Graag zelfs!
Voel je vrij om een reactie te plaatsen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *