Summertime…

Wat een heerlijke tijd is de zomer toch. Ik hou ervan. Ik ben een mens die zich met liefde laaft aan zonlicht. Het is niet vaak zonnebaden op het heetst van de dag, maar lekker buiten zijn en de zonnestralen op je blote huid voelen. En de wereld ziet er zo anders uit wanneer de zon schijnt. Lees meer

Streetlife week 9: zaklopen

24 september

Wist je dat je met vuilniszakken kunt zaklopen? We hebben het deze week geprobeerd 🙂 “Zullen we een introductiecursus gaan maken voor het prikken? Les 1; vermijd de beginnersfout en hou de prikker bij het handvat beet.” Lees meer

Het zestigers dilemma/pleidooi voor lummelen

De arbeidsmarkt beweegt (een beetje) voor vijftigers, maar hoe zit het nu met zestigers? Hoewel de deuren voor de werkzoekende vijftigplusser nog steeds niet wagenwijd open staan, valt er in ieder geval een kleine vooruitgang te bespeuren. Regelmatig ontvang ik berichten van vrouwen in deze leeftijdscategorie die na korte of langere tijd werkzoekend te zijn geweest uiteindelijk toch weer aan de slag kunnen. Mooi én hoopvol, nietwaar? Lees meer

Streetlife week 8: kennis ligt op straat

18 september

“Kijk nou, een hele bladzijde uit een boek”, riep mijn collega. Kennis ligt letterlijk op straat. Zou het een student zijn die dit verloren is, een kind wat een tekening uit een boek heeft gehaald, een mooi inpakpapiertje? Hele fantasieverhalen kun je erop los laten. Zo ook de vondst van een speelgoed vogeltje. Lees meer

Streetlife: week 7 – Live simply

11 september

Live simply!

Een tekst die op het t shirt van mijn collega staat. Kernachtig waar! ik heb een week van uitersten gehad,van somberte tot vrolijk genieten. Ik realiseer me dat ik in deze buien kan blijven hangen of er iets aan kan doen.
Een leraar zei ooit eens tegen mij ‘Marijke, wees als een vuurtoren. Straal je licht, sta in je kracht en de mensen die het nodig hebben komen naar je toe’.
Op het moment dat ik extra mijn best ga doen om situaties te veranderen kost mij dat alleen maar energie. Zoals Steven Covey in zijn boek “De zeven eigenschappen van effectief leiderschap” kan zeggen, richt je energie naar je cirkel van invloed. Ik kan namelijk alleen mijzelf veranderen en door bewust te worden hoe ik met de dingen omga en hier dan mee spelen.

StreetlifeDe maandagen gaan bijna leuk worden, ik zie mijn collega’s waar ik leuke, verdiepende, interessante, motiverende gesprekken mee heb tijdens het prikken. Ik zoek gelijkgestemden op en daar loop ik als het ware mee. In de ochtend ontstaan de groepen van de dag, ga ik met de bus mee, ga ik de wijk in, je hebt hier wel zeggenschap over. Ik kijk meestal welk groepje mij het meeste aanspreekt.

Met de bus naar een woonwijk waar vroeger de oude veemarkt was. Zo kom ik nog eens op plekken 🙂 Een zeer gevarieerde wijk met ook weer opgeruimde en sterk vervuilde plekken. De hoeveelheid vuil was op sommige stukken echt bizar te noemen. Ik had samen met mijn collega de discussie dat we een zeer sterk vervuilde plek niet gingen doen, om vervolgens het besluit te nemen het wel te doen. Vuil trekt immers vuil aan en zo kunnen we misschien een aantal bewoners een handje helpen.

Tijdens het opruimen kwam er een vrij nieuwe auto aanrijden en parkeerde over het vuil in, een meneer stapt uit en loopt zonder blikken of blozen naar een voordeur. Achteraf gezien had ik aan deze meneer willen vragen zijn auto op een andere plek te parkeren in verband met het opruimen. Kijken hoe hij dan gereageerd zou hebben :-).

Wat opvalt in deze wijk is dat er geen bankjes zijn om even uit te rusten, maar ook ouders kunnen niet bij hun spelende kinderen zitten en buurtbewoners kunnen niet gezellig een praatje met elkaar maken. Zal wel zijn om hangjongeren geen plek te geven, maar dan ga ik het invullen. Het zal wel een reden hebben. Behoefte aan een praatje is er wel in deze wijk, een oude man van ver in de 80 op zijn scootmobiel zit erg verlegen om een praatje. Nadat wij hem verteld hebben dat wij dit doen omdat we een uitkering krijgen komt hij los. Hij vertelt over zijn jongere jaren en hoe hij aan zijn geld kwam, dat ze hele gebouwen stripten om het materiaal aan opkopers door te verkopen, hoe spannend dat was omdat het natuurlijk allemaal niet mocht. Hoe hij zijn geld bij elkaar moest sprokkelen door creatief te denken en handelen. Het lijkt wel alsof we weer terug in de tijd zijn, het is nu niet veel anders.

De ‘sollicitatietraining’ vind ik pittig in de zin dat ik er qua energie op leegloop. Helemaal als de druk van het vinden van een baan er flink opgelegd wordt en er een schrikbeeld opgeworpen wordt dat als dit traject is afgelopen het nog moeilijker wordt. Als ik aan mijn collega’s vraag wat het traject met ze doet, krijg ik te horen ‘het is alsof ik er niet meer toe doe’, ‘ik word er depressief van’, ‘ik voel me nutteloos’. Hoe schrijnend is dit!

Het is mij duidelijk dat je het enthousiasme, de motivatie, het plezier uit alle uitersten van je lijf moet halen. Immers een sollicitatiebrief geschreven vanuit een sombere bui of eentje vanuit een vrolijke bui is toch echt verschillend. De lezer leest de emotie die erin zit, zoals er verschil zit tussen de telefoniste die met een lach de telefoon opneemt en degene die dat niet doet. Het laat zien hoe belangrijk het is om voor mezelf te zorgen, hoe moeilijk ook. Leuke dingen doen en ondernemen bijna als tegenhanger voor de dingen die ‘moeten’ zijn goed voor het evenwicht.

Ik heb gemerkt dat het zo belangrijk is om mensen om mij heen te hebben die mij zien en horen, die mij complimenten geven, die mij positieve feedback geven. Deze mensen kunnen vrienden en kennissen zijn maar grappig genoeg komen ze ook uit onverwachte hoeken. Ik ervaar ze als cadeautjes.

Streetlife: papier prikken, week 6

2 september

Zoals je aan de foto’s ziet zijn er heel wat vondsten op straat te vinden. Van street art tot bijzondere dranken.
Ik ontwikkel een oog voor mijn ‘vieze’ omgeving, grappig dat ik mijn collega’s hiermee aansteek 🙂 “Kijk Marijke, wil je hier geen foto van maken?” of “heb je dat gezien?”.
Ik verbaas me erover dat we iedere week op plekken komen die zijn schoongemaakt en een week later weer zo smerig zijn. Er zijn gelukkig bewoners die er op hun manier aandacht voor vragen, zie de tekst op de muur.

Papier prikken veroorzaakt ook spierpijn, bij mij dan. Ik ben niet zo lang en die prikkers hebben een standaard lengte. In de ene hand heb je een prikker ( er is keuze uit een langwerpige of een schuine handgreep) in de andere hand een vuilniszak. Je moet dan met je prikker de inhoud daarvan in de zak doen. Vanwege mijn lengte maak ik dus een onnatuurlijke beweging met mijn schouder. Je zou het moeten zien, dat gehannes. Ergonomisch is het in ieder geval niet :-).

Het sollicitatietraject van Werk Loont is nu alweer aantal weken bezig. Ik merk dat er bij collega’s en bij mij een bepaalde vervlakking komt. Eén collega geeft aan zó moe te zijn, hij is nl. nog steeds erg actief in zijn vrijwilligerswerk en werkt dus tot laat door. Tsja, volgens het traject kan dat dus niet, hij moet bepaalde werkzaamheden opzeggen om op de training aanwezig te zijn. Hij suggereerde nog een andere inhaaldag maar dat kan niet. Ik snap de logica hier echt niet van.
Gevolg dat zijn motivatie voor het traject nog verder zakt. Een andere collega geeft ook aan zo moe te zijn. Het washandjes vouwen blokt hij in zijn systeem, hij doet wat er gevraagd wordt. Volgens mij kost dat alleen maar energie. Ik probeer van de dagen papier prikken, wat van mijn dag te maken. Geef mezelf opdrachten om leuke vondsten te zoeken, ga in gesprek met weer nieuwe collega’s, weet inmiddels de bankjes in het gebied te vinden en maak daar gebruik van, weet inmiddels van een aantal collega’s hun verhaal en kan daarop inspelen. De ene dag verloopt supersnel en andere dagen verlopen zo langzaam.

De training vind ik tot nu toe zonde van mijn tijd. We zitten met onze ruggen naar elkaar op de computers vacatures te zoeken. Gesprekken zijn er in de pauze of met de naaste buren. We hebben zelf wel enige inbreng in de bijeenkomsten. Deze week heb ik met een aantal mensen het inspiratiespel van Peter Gerritsen gespeeld. Er ontstaan zo andere gesprekken, er is belangstelling voor elkaar, er wordt doorgevraagd bij moeilijke issues. Ik vind het dan leuker en zinvoller worden. De target van 5 sollicitatiebrieven blijft echter bestaan, dat betekent dus thuis verder zoeken en reageren op vacatures.

Hoe anders zijn de initiatieven van DeBroekriem.nl, een community voor en door hoger opgeleiden die events en meet ups organiseren. Je kunt als werkzoekende precies de events uitkiezen die voor jou geschikt zijn, ze zijn gratis en op het moment dat je je salaris ontvangt, wordt er een donatie gevraagd. De kwaliteit van sprekers en trainers is geweldig! Zij doen dit op vrijwillige basis om bijv. een training uit te proberen, werkzoekenden een hart onder de riem te steken, hun maatschappelijke betrokkenheid. Ik heb er al een aantal gevolgd, super ervaring! Dan heb ik het nog niet eens over de prachtige locaties, de een nog mooier dan de ander. Het is voor mij bijna onmogelijk geworden om hier naar toe te gaan omdat de events net buiten mijn trajectdagen vallen.

Een ander initiatief waar ik ook zoveel van heb geleerd is dat van Stichting Kijk Haar. Een empowerment programma van 6 weken voor vrouwen rond de 50 jaar. Zij inspireren je, helpen je weer op weg en zetten je door het diverse aanbod van trainingen weer in je kracht. Ook hier is het nivo van trainingen kwalitatief hoog. Bijzonder om te merken dat je met een groep vrouwen begint en eindigt met een groep vriendinnen. Netwerken gaat hier zo vanzelfsprekend, je leert elkaar kennen, houdt elkaar op de hoogte en speelt mogelijke vacatures aan elkaar door. Ik ben echt blij dat ik aan dit programma mocht meedoen en kan daar even op teren.

Deze initiatieven zijn naar mijn idee nodig in het zoeken naar en baan.

 

Tekst en foto’s: Marijke Lammers

Streetlife: nieuwe ontmoetingen en nieuwe bevindingen

27 augustus

Sinds 2 weken zit ik nu naast het traject papier prikken ook in het traject solliciteren waarbij ik 2 dagdelen per week 15 weken lang het Heiman dullaertplein ‘mag’ bezoeken. Deze bijeenkomsten zijn bedoeld om mij sneller aan het werk te helpen. Ik heb het geluk dat ik in een groep met hoger opgeleiden zit, voorheen zat alles door elkaar van digibeet tot ingenieur. Lees meer

Streetlife – straten schoonmaken!

20 augustus

Nu alweer een paar keer op stap geweest om met mijn ploeg de straten schoon te maken. Lees meer

Streetlife (dag 3)

Op mijn fiets richting Capelle, de route is prachtig. Een stuk langs de Rotte, ik geniet van het buiten zijn. Lees meer

Streetlife (oftewel de Tegenprestatie)

Wat kun je eigenlijk verwachten als je afhankelijk raakt van een bijstandsuitkering? Op het moment dat je een uitkering moet gaan aanvragen krijg je te maken met veel regels en wetten. Een onderdeel daarvan, in het kader van de tegenprestatie, is 15 weken aan de slag met WerkLoont. Marijke Lammers, een van de deelnemers aan ons trainingsprogramma, ondervond het in 2016 zelf en schreef er een transparant, ontroerend en op sommige momenten hilarisch verslag over. We volgen haar voetsporen, 15 weken lang.  Lees meer